آریاورزش
هدف این مجله اینترنتی پوشش همه جانبه والیبال ایران و جهان در سطح مردان و بانوان بوده تا بتوانیم به مدد این رشته اخلاق گرا مرزهای فرهنگی را جدای از تعصبات قومی و نژادی چه در سطح ملی و چه جهانی به هم نزدیکتر کنیم.

همه چیز «توپ» نیست! / ماجرای والیبالیستی که دندانپزشکی را انتخاب کرد

میلاد حسنلو پاسور

به گزارش آریاورزش برای جوانانی که مسیر ورزش حرفه‌ای را انتخاب می‌کنند، دغدغه مالی اصلی‌ترین چالش جدی است که در زندگی با آن روبه‌رو می‌شوند. بازیکنانی که سال‌ها تلاش و ممارست به خرج می‌دهند، برای خود هدف‌گذاری کرده و رؤیابافی می‌کنند، اما در نهایت به نقطه‌ای که مدنظرشان است یا نمی‌رسند یا اگر برسند پشتوانه مالی نخواهند داشت. اگر ستاره شوند و اندکی هم شانس چاشنی کارشان شود، آنگاه می‌توانند از نظر مالی هم تأمین شوند. اما مگر چند بازیکن شانس رسیدن به چنین مرحله‌ای را خواهند داشت؟ بسیار اتفاق افتاده و در ورزش‌های مختلف دیده‌ایم بازیکنانی را که از عدم پرداخت مطالباتشان گله‌مند هستند؛ یا پیشکسوتانی که کل جوانی خود را وقف ورزش کردند، اما در دورانی که پا به سن می‌گذارند پس‌اندازی ندارند. میلاد حسنلو بازیکن جوانی است که در لیگ ترکیه بازی می‌کرد و حتی از باشگاه نامدار گالاتاسرای پیشنهادی دریافت کرد، اما به دلیل اینکه باید تابعیت کشور ترکیه را می‌گرفت، با این تیم به توافق نرسید. اسفند ۹۷ در گفتگویی که با او داشتیم، از مشکلات خود و ناملایمتی‌هایی که در حق‌اش صورت گرفته بود صحبت کرد، و این‌بار از تأثیر سخنان یکی از نمایندگان کشور ترکیه که باعث تغییر مسیر زندگی او شد، سخن گفت. صحبت‌های میلاد برای نوجوانانی که در ابتدای راه حرفه‌ای شدن قرار دارند بسیار جالب توجه خواهد بود و می‌تواند پاسخ سؤالات آنها را بدهد تا از یک دوراهی یا سردرگمی برهاند. انتخاب بین عشق یا آینده و ضمانت مالی؟!

میلاد حسنلو پاسور جوان ایرانی
میلاد حسنلو پاسور جوان ایرانی

والیبال را کنار گذاشتید و سمت درس رفتید چه انتخاب جسورانه‌ای؟

داستان از آنجایی شروع شد که سال دوم بازی در ترکیه یعنی سال ۲۰۱۹ قراردادم را خیلی زود با یک باشگاه ترکیه‌ای که تازه وارد لیگ شده بود به نام سورگو تمدید کردم. مدیرعامل تیم همان مدیرعامل تیم سال قبل من بود. من قراردادم را با این تیم زودتر از بازیکنان ترکیه‌ای بسته بودم. روزی جلسه‌ای برگزار شد که برادر مدیر تیم هم در این جلسه حضور داشتند ایشان جز نمایندگان ترکیه هستند. ما به صورت اتفاقی درکنار هم نشسستیم و شروع به صحبت کردیم. صحبت‌های ایشان طوری بود که ذهن من را کاملا متحول کرد.

ایشان به من گفتند: “همه چیز توپ نیست و همه چیز در این توپ گرد خلاصه نشده، دنیا رو می‌شود طور دیگری هم نگاه کرد.”

اینطور دیدم که هر چقدر هم من عرق بریزم، باز هم به آن چیزی که مدنظرم هست، نمی‌رسم. والیبال اگر بُرد باشد پول هست، اگر بازنده باشیم پولی در آن نیست؛ و اگر با باخت‌های مکرر همراه باشد باشگاه‌ها ۴۰ تا ۵۰% پولت را نمی‌دهند و از مبلغ قراردادت کم می‌کنند. این دغدغه تنها برای من نیست، بلکه برای همه والیبالیست‌هاست.

تصمیم گرفتم کار خودم را داشته باشم. با اینکه والیبال را دوست داشتم و دارم، در آن لحظه دیدم که جایگاه من اینجا نیست برای چی این همه عرق بریزم و تلاش کنم؟ ۱۰ سال آینده زندگی من چطور می‌شود و من آن موقع در کجا قرار دارم؟ اوضاع والیبال چطور خواهد شد؟ تیم‌ها با توجه به شرایط موجود و در کل بودجه کافی دارند یا نه؟

پس تصمیم گرفتم زندگی و آرامش خودم را داشته باشم  و به شیوه مورد علاقه خودم زندگی کنم.

در این راستا خیلی فکر کردم و به این نتیجه رسیدم که نمی‌خواهم در ترکیه بمانم و والیبال بازی کنم. تصمیم گرفتم که قراردادم را لغو کنم و این کار را کردم. تا جایی که رئیس باشگاه  خیلی از دست برادرش ناراحت شد. چرا که او تغییر و تحولاتی در ذهن من ایجاد کرده و مرا از تصمیم ماندن در ترکیه و بازی کردن برای تیمش منصرف کرده بود.

بعد از یک هفته به ایران برگشتم و تصمیم گرفتم درس بخوانم. کتاب گرفتم و به صورت خصوصی شروع  به خواندن کردم. آن شخص واقعاً ذهن مرا به چالش کشید و تغییر بزرگی در زندگی من ایجاد کرد. اینکه هدف من از زندگی چیست و از این زندگی چه می‌خواهم.

من وقتی والیبال را شروع کردم با هدف مشخصی پا به میدان گذاشتم. به هدفم هم خیلی نزدیک شده بودم. در همان سال اول که لژیونر شدم به تیم دانشجویان ایران دعوت شدم، تابستان ۲۰۱۸. خوب والیبال را شروع کردم، در ۲۰ سالگی در لیگ ترکیه بازی کردم و عملکرد خوبی داشتم که در سال دوم هم خواهان جذب من بودند؛ تا جایی که زودتر از خود ترکیه‌ای‌ها قراردادم را بستم.

عمر مفید والیبال برای یک بازیکن ۹ تا ۱۰ سال است و از لحاظ مالی و بدنی بعد از آن برای یک بازیکن چیز زیادی وجود ندارد، بعد از آن هم ممکن است که به سمت مربیگری کشیده شوند، آن هم در سطح یک مربی معمولی. دیدم واقعاً دوست ندارم که ۱۰ سال بعد یک مربی معمولی شوم.

نمی‌خواستم با یک درآمد عادی و معمولی زندگی‌ام را بگذرانم. من رشته دندانپزشکی را انتخاب کردم. زمانیکه والیبال بازی می‌کردم صبح تا شب تمرین می‌کردم، دو وعده تمرین و همه چیزم سر موقع بود.

گاهی وقتی یک فصل برای تیمی بازی می‌کنی و آماده به این تیم ملحق می‌شوی، تمام تلاشت را برای برد این تیم می‌گذاری، ولی در نهایت پولت را نمی‌دهند…! آنجاست که واقعاً برنامه کل زندگیت به هم می‌خورد. من نمی‌خواهم بعد از این سن، پدر و مادرم خرج من را بدهند خودم باید به فکر زندگی خودم باشم.

حسنلو ادامه داد: امسال با آمدن کرونا ۴۰ تا ۵۰% میزان قراردادها پرداخت نشد. مشخص است که هزینه‌های زندگی یک والیبالیست و کلا یک ورزشکار با یک آدم عادی فرق می‌کند و ۵۰% پرداخت نکردن، یعنی تمام شرایط زندگی و والیبال آن آدم به هم خواهد ریخت. خوراک و پروتئین و بدنسازی و مکمل و هزینه‌های زندگی‌اش بهم می‌ریزد.  قرارداد او پرداخت نمی‌شود و چیزی که به او می‌دهند در مقابل زحماتی که می‌کشد  خیلی کم است.

این پاسور ارومیه‌ای در پایان گفت: امکانات خوبی در ترکیه به من داده بودند و شرایط خوبی هم داشتم، در سطح بالایی بازی می‌کردم و از وضعیت الانِ والیبالم خیلی راضی بودم. ولی واقعا نگران ۱۰ سال آینده خودم شدم و آن لحظه کل زندگی من را تحت‌الشعاع قرار داد که خب پس سال‌های بعدی زندگی من چه می‌شود؟

همه به من می‌گفتند که داری اشتباه می‌کنی. بعد از این همه تلاش ۶-۷ ساله، الان که به جایگاه خوبی رسیدی داری همه چیز را رها می‌کنی.

من جزء جوانانی بودم که حامی و پشتیبان برای نمایش استعدادهای خودم نداشتم. بی سر و صدا والیبال را کنار گذاشتم در حالی که تیم داشتم در اوج والیبالم بودم.

نظر بدهید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد

tempobet giris
Tablet Servisi
izmir escort ankara escort bayan escort izmit escort mersin escort bartın escort yalova escort samsun escort