آریاورزش
هدف این مجله اینترنتی پوشش همه جانبه والیبال ایران و جهان در سطح مردان و بانوان بوده تا بتوانیم به مدد این رشته اخلاق گرا مرزهای فرهنگی را جدای از تعصبات قومی و نژادی چه در سطح ملی و چه جهانی به هم نزدیکتر کنیم.

لوسیانو دچکو: چالش واقعی من هماهنگ شدن با بازیکنان جدید است

لوچیانو دچکو

به گزارش آریاورزش دچکو بعد از جدایی از پروجا به لوبه پیوست و جانشین برونو رزنده برزیلی شد که به کشورش برزیل برگشت.

دچکو بیان داشت: سالهای حضورم در ایتالیا باعث شد که مقابل بازیکن‌های بزرگی مثل جیانلی و رزنده بازی کنم که جزء برترین پاسورهای جهان محسوب می‌شوند. این دو بازیکن واقعا از هوش بالایی برخوردارند و قبل از اینکه ببینی توپ را لمس بکنند توپ برای بازیکن ارسال شده است.
دچکو پس از ترک پروجا اکنون منتظر چالش جدیدیش در تیم لوبه و با حضور مربی نامدار ایتالیایی دی‌جورجی است.
لوچیانو دچکو
لوچیانو دچکو
مصاحبه او را در ادامه بخوانید:

در انتظار شروع فصل با پیراهن جدید هستید،چطور این دوران را سپری می‌کنید؟

خب من و همسرم هنوز در پروجا هستیم، چون همه دوستانمان اینجا هستند و هر دو نیز در حال تمرین‌ایم. بخصوص همسرم که تنیسور است و تمریناتش را احتمالا زودتر از من شروع کند.

چطور می‌خواهید بعد از ۶ سال تجربه بازی در پروجا این ماجراجویی جدید را در لوبه داشته باشید؟

قطعا کار دشواری خواهد بود، من به پروجا عادت کردم. من و همسرم روزهای خوبی را اینجا سپری و در پروجا ازدواج کردیم.  اینجا سختی‌های زیادی کشیدم و بعد از آن همه سختی نتیجه رضایت‌بخشی نصیبم شد، پس ترک پروجا برایم حتما بسیار سخت خواهد بود. اما خب این کار ماست و اینگونه سختی‌ها هم جزیی از آن است. فکر می‌کنم محرک خوبی برایم باشد، چون می‌دانید که اهداف آدمی هیچوقت قصد تمام شدن ندارند. من الان در سنی نیستم که بخواهم تصمیمات محافظه‌  کارانه بگیرم آن هم به هر قیمتی. احساس کردم باید کمی ورزشکارانه‌تر تصمیم بگیرم. چون واقعا پروجا را مثل خانه‌ام می‌دانم و اینطور شد که تصمیم گرفتم راهی لوبه شوم.

برخی معتقدند که در زمین خیلی خنثی هستید و جذبه کافی را در زمین ندارید، نظرتان در این مورد چیست؟

بله خیلی‌ها من را از این نظر مورد انتقاد قرار می‌دهند، و می‌گویند کاریزماتیک نیستم. من والیبالیست هستم و تمام تلاشم را می‌کنم تا برنده شویم. ترجیح من این است که  در طول بازی حواسم را به بازی جمع کنم، هم‌تیمی‌هایم را خوب ببینم و حال آنها را بفهمم. اوضاع بازی را تجزیه و تحلیل کنم، تا بهترین انتخاب تاکتیکی را به بهترین شکل ممکن انجام دهم. واقعا این کار به تمرکز بالایی نیاز دارد.
خیلی‌ها مرا متهم می‌کنند که تو لیدر ساکتی هستی و در زمین جذبه نداری. اگر اینطور باشد بیشتر شبیه کریستن‌سن و کمتر شبیه برونو و جیانلی هستم. اما یکبار دیگر می‌گویم شخصیت من اینگونه است که خیلی نمایشی بازی نمی‌کنم، اما می‌دانم نقشم در تیم چیست، چه کاپیتان باشم چه نباشم.

فکر می‌کنید که پروجا به خاطر حضور شما خیلی تغییر کرده است؟

ما در این شش سال پیروزی‌های زیادی داشتیم و متاسفانه بازی‌های زیادی را هم از دست دادیم. اما در کل از عملکردم راضی‌ام. اروپا و صد البته ایتالیا جایی است که بسیاری از والیبالیست‌ها دوست دارند در اینجا بازی کنند. تیم‌هایی که رویارویی با آنها ترس به دل رقیبان می‌اندازد. احساس می‌کنم که بخشی از این تغییر بودم و در کنار باشگاه، هوادارن و بازیکنان اتفاق افتاد.

در مورد تغییر صحبت کردیم، شما وقتی به ایتالیا آمدید به مونزا رفتید و بعد در پیاچنزا به اوج رسیدید. چگونه در این مدت توانستید رشد کنید و با مربیان بزرگی همکاری کنید؟

در سال‌های اولی که به ایتالیا آمدم، خیلی از اطرافیانم آموختم. ولی همیشه دوست داشتم بیشتر خودم را تحت فشار قرار بدهم، و این شد که دیگران بیشتر خود را با من سازگار کردند. بعد در پیاچنزا قدم مهمی برای رشد برداشتم و دست به کار عجیبی زدم. با همه نوع بازیکنی تمرین کردم و با بازیکنان تمرین انفرادی کردم. از مهاجمین خواستم از من تقاضای هر توپی را بکنند مثلا فِی و پاپی توپ‌های خیلی قدرتی را بیشتر دوست داشتند ولی زلاتی توپ‌هایی که راحت بتواند آنها را بزند درخواست می‌کرد. این شما را مجبور می‌کند که همیشه هوشیار باشید و بدانید در حال حاضر کجای زمین هستید و چه توپی را باید برای چه کسی ارسال کنید.

 و در پروجا چطور؟

در پروجا هم همینطور بودم و سعی کردم قدرتمند حاضر شوم. اما در سال اول حضورم سعی کردم متعادل‌تر باشم و پاس‌هایی بفرستم که درصد بالایی شانس امتیاز داشتند. در کنار هم تجربه کسب کردیم و رشد کردیم، هماهنگ شدیم و بهتر عمل کردیم. الان فکر می‌کنم که بزرگترین عامل تکاملی من،  بازی با سبک‌های مختلفی بوده که انجام دادم که در رشد من بسیار موثر بوده است. نه تنها روی دریافت‌ها و پاس‌هایم تأثیر داشته بلکه باعث شده که به تیم هم کمک کنم. من تحربیات خوبی هم با تیم ملی آرژانتین بدست آوردم که می‌توانم صمیمانه هر وقت تیم نیاز داشتند در اختیار سایر اعضا قرار بدهم.

فکر می‌کنید آرژانتین در توکیو چه عملکردی خواهد داشت؟

بزگترین مشکلی که ما در تیم آرژانتین داریم مشکل قد است. چه در تیم جوانان و چه در بزرگسالان. ما در های بال‌ها،  بازیکن بلند قامت با جهش و سرعت لازم برای تمام کردن کار نداریم. بسیار تکنیکی، تاکتیکی و سریع هستیم ولی در این مورد مشکل داریم. به همین خاطر بیشتر باید روی این نقطه ضعف اصلی تیم کار کنیم. توانستیم در لیگ ملت‌های گذشته تا حدی این بخش ضعیف تیم را قدرتمندتر کنیم ولی هنوز نیاز به بهتر شدن داریم. با حضور من، سوله و کونته می‌توانیم بازیکنان جوان‌تر را بهتر راهنمایی کنیم. در ریو هم در مرحله اول خوب بودیم ولی در مرحله دوم مقابل برزیل کم آوردیم و باختیم که بیشتر به خاطر بی‌تجربگی بود تا تکنیک و تاکتیک .

نظر بدهید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد